Translate

Sunday, November 24, 2019

प्रतिसादाची साखळी

प्रतिसादाची साखळी


स्थळ:- होंग-छ्याव रोडवरील एक बस-थांबा, शांग-हाय. 
वेळ:- दुपारी साधारण १२.३०
पात्रे:- आजी, आजोबा, २ छोटी  नातवंडे आणि मी . 

पार्श्वभूमी:- दुपारची वेळ असल्याने रस्त्यावर विशेष वर्दळ नाही .

घटना :- 

थांब्याच्या डावीकडून एक बऱ्यापैकी वृद्ध जोडपे बस थांब्याच्या दिशेनं येतं.  
आजोबांच्या हातात  सामानाची थोरली पिशवी. 
आजीचा हात  धरून  २ नातवंड
मुलगी साधारण ५ वर्षांची, मुलगा साधारण ३ वर्षांचा.  

इतक्या लवाजम्या सकट पोहचे -पोहचे पर्यंत नजरेसमोरून त्यांची बस जाते
हात दाखवून  सुद्धा न थांबता !

आजोबा सामानाची पिशवी रस्त्यावर टेकवतात. 
पुढच्या बसची वाट पाहत रस्त्यावरच  उभे राहतात. 
आजी मात्र बस थांब्याच्या सावलीतील खुर्चीवर टेकतात. उसासा सोडून ! 

आजी-आजोबा दोघेही  "जरा श्वास"  घेत असतात .   

ती गोजिरवाणी नातवंड  आजीच्या आसपास तिथेच खेळू लागतात. 
बघतच बसावं असं त्याचं एकमेकांबरोबर  खेळण. 
कोणत्याही खेळण्याशिवाय ! 
निरागस, लोभस !

थोडा वेळ  ते तसंच खेळत राहतात. 

(काही मिनिटा नंतर )

.........................
खेळता खेळता अचानक  नात रस्त्यावरच धावते.  
बस थांब्याची सावली सोडून
उत्सुकतेने सामानाच्या पिशवी मध्ये डोकावते  ! 

आजी लगेच  मागून धावत जाते.  
नातीच्या पाठीवर एक जोरात फटका  बसतो. 

नातीच्या डोळ्यातील  उत्सुकतेची जागा अश्रू घेतात. 

खेळ मोडूनच जातो ;
आणि त्याबरोबर अजून  काय काय...

नातीला काही कळतंच नाही, 
असं का? काय चुकलं? 
...........................
मलाही नाही कळलं, 
कुणाचं चुकलं ???

खर तर कोणाचंच  नाही....

की कोणाचं तरी ?

" भलत्याच " कुणाचं ????

.........................................................................................
असंच एकदा शांग- हाय बस थांब्यावर बसची वाट पाहत होते. तेव्हा हे सगळं नजरेसमोर घडलं. ती छोटी मुलगी आणि तिचा भाऊ याचं खेळणं कधी थांबूच नये असं वाटत होत. पण अचानक रसभंग झाला. आणि खूप सारी अस्वस्थता, प्रश्न घेऊन घरी परतले. 

खर तर ह्या घटनेचं चीनच काय, भारत किंवा कोणत्याही विकसनशील देशात नाविन्य नाही. भारत, चीन  इ.  देशांतील  जे काही समान धागे आहेत त्यापैकी एक म्हणजे इथं जे अस्वस्थ करून गेलं  ते ! त्याची पाळमुळ  आर्थिक, सामाजिक, सांस्कृतिक, शैक्षणिक, राजकीय  इ. इ. कुठे कुठे आहेत. त्याचबरोबर एक असाही विचार आला की, आपण जो समोरच्या माणसाला प्रतिसाद देतो, react होतो (सकारात्मक, नकारात्मक) ते कित्येक गोष्टींचा परिपाक, परिणाम  असतं. मग हे react  होणं, ही प्रतिसादाची साखळी कुठल्या तरी तशाच  भावनेतून कुठून तरी सुरु झाली असेल का?

ह्या अशा सगळ्या परस्परसंबंधित, परस्परावलंबी  सहज  न दिसणाऱ्या साखळ्या आहेत  का ?

गुंताच आहे सगळा........

आनंददायी,  सकारात्मक, जाणीवपूर्वक जगणं असेल तर सुंदर वीण नाहीतर, नुसताच  गुंता वाढत जाणारा !

वाईट अशासाठी वाटतं की, बऱ्याचदा असे कोरी पाटी असलेले लहानगे, विशेषतः मुली, त्याची शिकार होतात. त्यांच्या पाटीवर न पुसले जाणारे ओरखडे उमटतात.

Thursday, August 8, 2019

भस्मविलेपित रूप ......


डोक्यात नकळतपणे  काही ना काही "वाजत" असतं बहुधा. असच ह्यावेळेला गेले काही दिवस background ला हे वाजतय. " भस्मविलेपित रूप ...... काननी ". आज जरा एका निवांत क्षणी  स्पष्टच ऐकू आलं. 

शांताबाई शेळकेंची ही रचना. एकेक शब्द असा पारखून, नेमका. कौतुक, कमाल वाटलं त्या शब्दनिवडीचं. भस्मविलेपित, वैकुंठेश्वर ही जोडाक्षरे ; काननी, पिनाकपाणी, भणंग हे नादयुक्त शब्द; उमा. अपर्णा ही पार्वतीच्या नावांची चपखल निवड आणि एकूणच लक्षपूर्वक ऐकलं तर डोळ्यासमोर शंकर-पार्वतीचे कथाचित्र उभे करण्याची ताकद असलेली एकूणच काव्य निर्मिती, संगीत, स्वर मोहात पाडतेय.

यातील अपर्णा, वैकुंठेश्वर, हिमनगदुहिता या शब्दांचा मनाने पाठपुरावा घेतला.  दुहिता हा कन्येसाठी असलेला समानार्थ भावून गेला. दोन कुटुंबांचे हित साधणारी म्हणून ती दुहिता का ?

दस्तुरखुद्द गानसम्राज्ञी यांचं संगीत, त्यांच्याच स्वरात ! शब्द, संगीत, स्वर, सोबतीची वाद्यवृंद हे सगळं एकत्र येऊन एका अनोख्या सफरीवर घेऊन जातात. मन रेंगाळत काही काळ त्या निर्मितीत.  ज्या सिनेमात, " तांबडी माती " हे गाणं आहे, तो काही अजून तरी पाहिला नाही.  नाही त्या गाण्याचं चित्रीकरण. सध्या तरी आहे हेच पुरेसं आहे मनात रुंजी घालायला. 

कसं सुचलं असेल हे ? काय पार्श्वभूमी असेल ? हे पडलेले प्रश्न अनुत्तरीतच. अजून तरी ! जर कुणाला या गीताविषयी अधिक आणि खात्रीशीर माहिती असल्यास नक्की share करा. आवडेल जाणून घ्यायला.  


Wednesday, December 5, 2018

झरा झालंय ?

कोसळणारा पाऊस,
धुक्याचा पडदा,
थंडगार हवेचा झोत.

पाणी !
थेंब, बुडबुडे, धारा, काचेवर उमटणारी पावसाची नक्षी
पाण्याचीच  अनेक रूपे

सगळं स्वच्छ, मोकळं.....
बाह्यरंग...

आणि अंतरंग ?

आताशा फारसं कोसळतच नाही

बदलतंय हळूहळू ...

साठतच  नाही,
अचानक कोसळायला   !

झरा झालंय ?

वाटेत खाचखळगे आलेच तर धबधब्याचं रूप
पण हे भरून येणं, कोसळणं is no more !

छानच नाही का ?

साठवण्यापेक्षा, कधीतरी कोसळण्यापेक्षा,
रोजच्या रोज वाहतं राहणं,
पावसापेक्षा बारमाही झरा होणं !

-तृप्ती


Wednesday, November 28, 2018

Eye to Eye

That smile...
The Smile ! 

Unforgettable...

Those lips...
Slowly spreading apart
Those beautiful teeth...
Caught my eyes 

And then? 
Then, those eyes....
Captured my eyes !!!

Couldn’t match that smile with eyes
Those Eyes...
Filled with pain...

Pain from those eyes to mine !
........

That was also a smile...
The Smile !

Unforgettable...

Those lips...
Slowly spreading apart
Those beautiful teeth...
Caught my eyes 

And then? 
Then, those eyes....
Captured my eyes !!!

Perfect harmony of smile with eyes
Those eyes....
Filled with joy, contentment.

Joy and contentment from those eyes to mine...

Monday, November 26, 2018

I Am Malala वाचल्यानंतर ...

केव्हापासून हे पुस्तक वाचायचं होतं. मुहूर्त पण असा मिळाला की, त्या दिवशी सकाळी आवरायला उशीर झाला आणि मुलांची शाळेची बस चुकली. भल्या सकाळी इतक्या दूर टॅक्सीने जाणं भाग पडलं. आता इतक्या लांब आलेच आहे, routine disturb झालंच आहे, तर लायब्ररीत तरी जाऊया असा विचार करून गेले लायब्ररीत. आणि ह्या "मलाला" बाई तिथे कॉउंटरवरच पुस्तकरूपात जणू माझीच वाट पाहत होत्या. भेटली बाई एकदाची, तर अशी  !

"I Am Malala " म्हणत तिने  तिची गोष्ट ह्या पुस्तकात प्रांजळपणे सांगितली आहे. तिचं लढा देणारी मुलगी असणं, इतकचं पुरेसं होतं मला ते पुस्तक वाचायला.



मलाला तिची गोष्ट तिच्या लहानपणापासुनच सुरु करते. ती तुम्ही वाचली नसेल तर वाचाच. मी मला जे भावलं, आवडलं  ते share करायचा प्रयत्न करणार आहे.

एकूणच तिच्यावर, तिच्या शिक्षक आणि तत्वनिष्ठ असलेल्या वडिलांचा प्रभाव आणि मुलीवरचा विश्वास आणि  प्रेम  जागोजागी दिसतं. मला तर ह्या  संपूर्ण कहाणीत, मुलगी आणि वडील ही महत्त्ववाची पात्र वाटली.

लहान असताना ( साधारण ७-८ वर्षांची) एकदा ती मैत्रिणीची एक वस्तू उचलून आणते. थोडक्यात, चोरी करते.  तिच्या आईच्या ते लक्षात आल्यावर ती तिची कानउघडणी करतेच. शरमेनं, मलाला स्वतःच्या खोलीत जाऊन बसते. वडील घरी परत आल्यावर त्यांच्या प्रतिक्रियेची वाट पहात ! वडील परत आल्यावर जेव्हा पाहतात, ही मुलगी ओशाळली आहे, तिला तिची चूक कळली आहे. तेव्हा ते तिला अजून अपराधी नाही वाटू देत. उलट महान लोकांनी सुद्धा लहान असताना चुका केल्या होत्या याचे दाखले  देतात आणि त्यातुन धडा घेणे महत्त्वाचे हे पटवून देतात.

इतर मुस्लिम मुलींप्रमाणे चेहरा पडद्यामागे ठेवायला ही मुलगी जेव्हा नापसंती दाखवते तेव्हाही तिचे वडील तिचे समर्थन करून म्हणतात, " Malala will live as free as a bird. " मनसोक्तपणे हवेत  उडणाऱ्या पतंगाला जसं अचानक कुणीतरी जमिनीवर आदळत, तसंच आपल्यालाही आपण मुलगी असल्यामुळे ठराविक सामाजिक बंधन, ठराविक भूमिका पार पाडाव्या लागणार ही जाणीव ह्या मुलीला तेव्हा होते. पण पुन्हा खंबीर वडील पाठीशी असल्यामुळे ही मुलगी " I am Malala" हे अभिमानाने म्हणू शकते ह्याचे अनेक दाखले इथे मिळतात. एका अर्थी प्रत्येक मुलीच्या बापानं अन आईनेही हे वाचायलाच हवं असं मी म्हणेन.

पाकिस्तानी मुस्लिम स्त्रिया आणि वेशभूषा, केशभूषा, अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य याबद्धलही मलाला तिची निरीक्षणे नोंदविते. आणि  ह्याच पडद्यातील स्त्रिया जेव्हा जनानखान्यात स्वतःला व्यक्त करतात. मोकळ्या होतात. तेव्हा एक नवीन जगच पाहिल्यासारखं वाटलं असं म्हणते. ह्यातून पाकिस्तानी मुस्लिम स्त्रियांच्या अंतःपुरात कसं वातावरण असतं याची झलक मिळते.

मलाला जेव्हा स्वात (मूळ संस्कृत 'सुवास्तू' नावापासून स्वात ) खोऱ्याबद्धल, तिच्या घराच्या आजूबाजूच्या परिसराबद्धल लिहिते ते वाचून मन हळवं होतं. इतका नैसर्गिक सौंदयाने नटलेला, बौद्ध विचाराची ऐतिहासिक पार्श्वभूमी असलेला सुंदर प्रदेश एकेकाळी भारताचाच  एक भाग होता हे वास्तव स्वीकारायला लागतं. ते जड जातं. त्याची आजची दुर्दशा अस्वस्थ करते. आणि भारत-पाकिस्तान फाळणी बद्धल डोक्यात प्रश्न आल्याशिवाय राहत नाही. असो ! जुन्या वेदना !

संवेदनशील मन,  सारासार विचार, सामाजिक जबाबदारीचं भान, परिवर्तन करण्याची इच्छा आणि शक्य त्या प्रयत्नांची जोड हे भांडवल घेऊन ही मुलगी जगत आली आहे. हे सुद्धा तिच्या लहानपणाच्या प्रसंगातून दिसतं. तसे बहुतांशी आपण सगळेच असेच असतो लहानपणी असंही वाटलं. नंतरच गाड्या वेगवेगळी वळणं घेतात. मलालाच्या गाडीला turning point मिळाला तो स्वात खोऱ्यात तालिबान च्या येण्याने !

तालिबानने मुलींच्या शिक्षणाला बंदी करूनही, धमक्या देऊनही मलालाचे वडील त्यांची शाळा आणि मुलींचे वर्ग, शिक्षण सुरूच ठेवतात. यावरून ह्या मुलीचे ध्येयनिष्ठ वडील तिचे हिरो, आदर्श आहेत हे दिसतंच. पुस्तकात वर्णन केलेला तालिबानचा दहशतवाद बातम्या मधून पाहिलेला, वाचलेला  होताच.  तो व्यक्तिगत मलालाच्या चष्म्यातून वाचायला मिळतो.

रात्रीच्या वेळी होणारे बॉम्ब हल्ले अनुभवताना, त्यांना सामोरं जाताना  भेदरलेल्या मलाला ला तिचे बाबा सांगतात, " At night our fear is strong. But in the morning, in the light, we find our courage again." हे अगदीच भिडलं, आवडलं.  हे म्हणजे बापानी आपल्या अनुभवाची शिदोरी लेकीला वाटणं, देणं. जाणीवपूर्वक पालकत्व, संगोपन ते हेच की !

मलालाच्या नेतृत्व गुणाला वाव, सुरुवात शाळेतून झाली. तालिबान च्या दडपशाहीच्या विरोधात,  मुलींच्या शिक्षणाची गरज यावर शाळेत या मुली भाषणे देऊ लागल्या. आणि बघता बघता प्रसारमाध्यमातून बोलू लागल्या. आरशासमोर उभे राहून भाषणाची प्रॅक्टिस करणारी मलाला हळूहळू सर्रास भाषणे देऊ लागते.

साधारण ७-८ वर्षाच्या मुला-मुलींना सुद्धा स्वतःत ही मलाला भेटेल. त्यांनी तर नक्कीच वाचावी ही मुलगी.

परिस्थितीने ह्या मुलीला खूप लवकर mature बनवलं, व्हायला भाग पाडलं असंही वाटून जातं.  पाकिस्तान, मुस्लीम, मुस्लीम स्त्रिया या बद्धल ज्यांची मतं एकांगी, टोकाची आहेत त्यांनी सुद्धा जरूर वाचाव हे. तुमच्या माहितीत असं कोणी असेल तर त्यांनाही जरूर वाचायला सांगावं हे .

इंग्लिश सुधारण्यासाठी Ugly Betty पाहणारी मलाला एक नवीन विश्वच पाहते.  अमेरिकन स्त्रियांच्या समान हक्कांबद्धल जे मत मांडते ते विचार करण्याजोगेच. इतक्या मुक्त समाजातील ह्या स्त्रिया पण त्यांचाही showpiece सारखा वस्तू विकण्यासाठी वापर होतोय म्हणजे अजून त्यानाही समान हक्क मिळालेला नाही. पुढे त्यांच्या आखूड कपड्यांवरही तिला प्रश्न पडतो की अमेरिकेत कापड टंचाई आहे की काय :-) स्वातंत्र्याच्या, समानतेच्या व्याख्या देश-काळ-समाज परत्वे बदलत राहतात.  हे अजून ह्या पोरीला कळायचं वय नाहीच हेही जाणवतं.

एकूण घटना अशा घडत जातात आणि पाहता पाहता प्रसारमाध्यमांच्या प्रसारातून ही मुलगी पाकिस्तान मधील स्टार होत जाते.  ती तिला असणारी राजकीय नेतृत्व करण्याची आवड मोकळेपणाने व्यक्त करते आणि आपण पाकिस्तानच्या भावी पंतप्रधानाचे आत्मचरित्र वाचत आहोत असं वाटायला लागतं. ह्या child celebrity चा पुढचा प्रवास कसा होतोय त्याबद्धल कुतूहल निर्माण झाल्याशिवाय रहात नाही.

नंतर तिच्यावरचा जीवघेणा हल्ला आणि मृत्यूच्या कचाट्यातून तिची सुटका हे कादंबरी वाचण्यासारखं रोमांचकारी. तिच्यावर उपचार करणारे तज्ज्ञ डॉक्टर म्हणजे तिला जीवदान देणारे मानवी रूपातील देवचं !

जेव्हा युनाइटेड नेशन्स मध्ये मलाला बोलते तेव्हा, I don't want to be thought of as "the girl who was shot by the Taliban" but as "the girl who fought for education" हे मांडते तेव्हा तिला सॅल्यूट ठोकावा वाटतं. Its nothing but denying to play victim.

तिच्यावर झालेल्या हल्ल्यातून ती वाचली. ती सध्या सुरक्षिततेच्या कारणांनी इंग्लंड मध्ये राहते आहे. तिचे वडील पाकिस्तानचे  education attache म्हणून एम्बसीत काम करत आहेत. ह्यावर आता जे लोक आरोप, टीका करतात की मलालाच्या वडिलांनी परदेशात राहायला मिळावं म्हणून मुद्धाम हा हल्ला घडवून आणला.  ते वाचून खंत वाटते की कुणीतरी आपल्यापैकीच इतका पुढे निघून गेलेला स्वीकारायला संकुचित मनं तयार होतंच नाहीत. असो !

एकूण काय तर तुम्ही अजून हे वाचलं नसेल तर नक्की वेळ काढून वाचा हे पुस्तक. तुम्हाला कदाचित अजून वेगळंच काहीतरी सापडेल, क्लिक होईल. :-)

तृप्ती
सिंगापुर 

Tuesday, November 13, 2018

निर्मिती

निर्मिती,
आविष्कार
विस्तवाच्या वेदनेचा

निर्मिती,
उच्छवास
अंतरातील आर्ततेचा

निर्मिती,
मेळ
मनाशी माध्यमाचा

निर्मिती,
ध्यानावस्था
प्रवास भेदापासून अभेदाचा

निर्मिती
प्रयोग
निर्भीड निरागसतेचा

निर्मिती,
सोहळा
रंध्र रंध्र रोमांचकारी

निर्मिती,
अभिव्यक्ती
काळ्याशार कल्लोळाची

निर्मिती,
बीजं
घणाघाती घावांची

निर्मिती,
प्रक्रिया
आतुन खोल- खोल झिरपण्याची

निर्मिती,
साक्ष
जनांच्या जिवंतपणाची

निर्मिती,
एकरूपता
कला-कलाकाराची

निर्मिती,
जुगलबंदी
साद-प्रतिसादाची

निर्मिती,
आशा
निराधाराला आधाराची

निर्मिती,
परतफेड
शेवटच्या श्वासापर्यंत
पहिल्या श्वासाची

- तृप्ती,
सिंगापुर












Monday, August 27, 2018

एक ड्राइवर, सिंगापूर मधला !

परवा रविवारी सहकुटुंब एका restaurant मध्ये जेवायला गेलो होतो. टॅक्सिने परत आलो. चिनी वंशाचा टॅक्सी ड्रायव्हर.  त्याचे payment करून उतरायला लागलो होतो.

तेवढ्यात,  तो टॅक्सी ड्राइवर म्हणाला, " भगवान आपको और आपके परिवार को खुश रखें "!

ते अस्स्खलित हिंदी ऐकून आम्ही चाटच !!! 

"विकेट पडणं, दांडी गूल " असले जे जे काही शब्दप्रयोग  असतील त्याची प्रचितीच म्हणा ना ! 

अशा प्रसंगी त्या कर्त्यांची जी आश्चर्याच्या धक्क्याच्या मानसिक अवस्था असते तशीच आमची झाली. 

Where did you learn hindi? माझा  स्वाभाविक प्रश्न. 

"From Indian passengers" त्याचे नम्र उत्तर. 

मजाच वाटली त्या ड्रायव्हरची. आणि कौतुकही.  

मग एकूण आमचा प्रतिसाद पाहता, त्यालाही त्याच्या हिंदीचा सराव करावासा वाटला बहुतेक. 

कारण त्या नंतर त्याने , " भगवन आपको लम्बी उम्र दे" असा हिंदीत आशीर्वाद देऊन आमचे मन जिंकून घेतलं. 

"आप इंडिया में कहाँसे है ?, 

"मै बिहार गया था"

"मैं शाकाहारी हूँ "

असली एका पाठोपाठ प्रश्न, वाक्य हिंदीत सहजपणे  जणू फेकत होता नुसती आमच्या अंगावर . 

आता नुसतं हिंदी बोलून थांबावं ना बाबानी ! पण नाही !!

त्याने त्याच्या जवळचा फोटोचा अल्बम माझ्या हातात टेकवला. मग मी पण गाडीतुन उतरायला निघालेली थांबले. घेतला तो अल्बम हातात उत्सुकतेने. वरवर चाळला. फोटोत स्तूप दिसले. आणि तो ड्राइवर बुद्धिस्ट भिक्षुकाच्या वेशात ! (बिहार म्हटल्यावर बोधगया असणार) त्याचा अल्बम त्याला साभार परतवला. पण थांबा ! अजून एक गंमत त्याच्या पोतडीत होती. 

"में आपको मंत्र में blessings देता हूँ " म्हणाला.  आणि चक्क पाली भाषेत, मंत्राच्या विशिष्ट सुरावटीसह, जवळपास १ मिनिटे,  न थांबता त्याने मंत्रोच्चरण करत आमची उरली सुरली विकेट, दांडी पण उडवून टाकली. आता त्याच्यापुढे हात जोडायचेच बाकी होतं. 

त्याला धन्यवाद दिले. आणि मी पण त्याच्याशी चिनी भाषेत बोलून त्याला धक्का दिला. 

सगळा  प्रसंग ४ एक मिनिटांचा.  पण खूप काही देऊन गेला. भरपेट खाऊन आलेल्या मनावरची सुस्ती उडवून गेला.  

बीजिंग मध्ये असताना समर पॅलेस मधल्या अनुभवाची आठवण देऊन गेला. तिथेही असच अचानक कानावर , "आवारा हूँ ", गाणं कानावर पडलं होतं. त्या शब्दांच्या, त्या तल्लीनतेने गाणाऱ्याच्या आवाजाच्या ओढीने त्या गाणाऱ्या जवळ गेलो होतो. 

आता हे लिहितानाही ते सगळं आठवून त्या अनुभवांची पुनरावृत्ती होतेय. छान वाटतयं.  

रोजचं रहाटगाडगं विसरायला लावणारी अशी माणसं आयुष्यातले काही क्षण उजळवून टाकतात. बरंच काही सांगून जातात. "भेटगाठ" घडवून आणतात. भर दुपारच्या उन्हात चालताना कुठूनतरी अचानक भेटणारा मोगऱ्याचा गंध, अचानक आलेल्या पावसाने आसमंत भरून टाकणारा तो मृदगंध, हे असलं काहीतरी मानवी रूपात साकारल्या सारखं !

अशी माणसं भेटत राहोत कायम. अजून काय मागणार ? 

Tuesday, May 29, 2018

सुख- सुख म्हणतात ते काय असतं ?

सुख- सुख म्हणतात ते काय असतं ?

पहाटे जाग यावी...
पावसाची रिपरिप कानावर पडावी..
अन आपण अंगावरच पांघरूणअजून गुरफटून उब अनुभवावी.

बाहेर पाऊस पडतोय,
हवेत गारवा आहे.
पण आपल्याकडे  ऊब आहे,
पांघरूण आहे ,
सुख आहे.
आजच्या दिवशी सुखी वाटायला इतकं पुरे !

क्या सोच रहे हो ???
सोचो...
सोचो !

Wednesday, May 9, 2018

स्वल्पविराम, स्वप्नांना...

उंबरठ्याच्या आत बसून,
एक स्वप्न आकार घेते.

उंबरठ्याबाहेरील,
कल्पनेतील, मनातील, स्वप्नातील विश्वाचे.

पण एक क्षणभरच !

कारण,
लगोलग दुसरा क्षण हजर !

'अपराधी ' पणाची भावना घेऊन,
‘चौकट’ मोडलीस म्हणून !

आणि मग ?

स्वल्पविराम, .....

स्वप्नांना !!! .....


"स्वल्पविराम", 

नीट वाचलंत ना ?

"पूर्णविराम" नाही !!!


- तृप्ती